Het huis is gebouwd door de dames Kessels, in 1875. Het zou het oudste huis van de straat zijn, gebouwd nog vóór het Carmelitessenklooster. Er zijn aanwijzingen dat het twee naast elkaar gelegen gebouwen waren. Rechts het woonhuis, chique met een deur in het midden met aansluitend een lange gang, met naar links een deur naar de goede kamer, met parket en marmeren schouw. En rechtsvoor de wat genoemd werd " spreekkamer", waar later de huur van de huurders in de belendende gebouwen geïnd werd en daarachter de keuken, met "Pompesjtein" waar het regenwater uit de regenput buiten gepompt werd. En de haard om te koken.
Het linkse huis heeft aan de achterzijde duidelijk "minderwaardigere" stenen, beide huizen zijn nog van veldbrandstenen en met mergel gevoegd, wat dit jaar opgeknapt gaat  worden, volgens mijn planning. Beide panden zijn onder één dak samengevoegd en er is een nieuwe voorgevel gekomen.

Ik heb verbouwtekeningen van 1967, uit het Roermondse archief. Ik denk dat toen in het linkse deel een café is gebouwd (zaal 2) en rechts boven een pension.(voor tijdelijke werknemers van de Papierfabriek. Toen is zaal 1, zoals het genoemd werd, de hoge zolder rechts in gebruik genomen als slaapruimte voor Marokkaanse gastarbeiders van dezelfde Papierfabriek. Nu nog zichtbaar: palmbomen en wolkjes, heimwee aan hun vaderland.

In de oorlog is er trouwens ook van alles gebeurd: van zolder twee zijn veel balken opgestookt in de hongerwinter. In zaal 1 hebben mensen geslapen, gewoond(?). Familie Oosterbaan vertelde geslapen te hebben onder Ossenogen (Oeuls de Boeuf, ovale raampjes) dat moet zaal 1 zijn.
Ik denk dat in de jaren vijftig de dames overleden zijn, het huis naar de zusters ging (evenals één van de twee zussen naar het klooster en even later naar de hemel) Theo heeft hier een grafsteen achtergelaten, door mij gevonden bij rioolwerkzaamheden, ooit.

In welk jaar weet ik niet, maar ik denk dat spoedig daarna, rond 1960 de familie Oidtmann hun intrek deed. Mevrouw was later nog een trouw kapel-bezoekster. Het klooster riep, iedere morgen was er een mis, ook bezocht door straatgenoten. En een oude traditie: als de zusters geen eten meer hadden, werd het klokje geluid